RUH YOLDAŞIMA XVI

   Hayatım, taze iken bir çiçekti, canlı ve dikkat çeken. Bir iki yaprağı düşse de önemli değildi.
    Şimdi, sonbahar rüzgarına dayanamayıp, yaprakları yere dağılan bir gül gibi. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çay Soğumadan Önce - Kafe Maya 6

Resim
Burası kalıplara uymayan bir yer olduğu için ilgimi çekiyor. Burası müşterilerin üstüne fazla düşülmeyen bir yer. Bu, özgürlük demekti. Dışarıdan yiyecek getirmek serbest. Çalışanları gelip ne istiyorsunuz diye sormuyor. Siparişinizi siz. veriyorsunuz. Sürekli öngörülenilir şekilde hizmet veren yerlerden oldukça farklı. Burası, Zeytinalanı'n da, Kafe Maya. Salaş bir mekan, çalışanları güler yüzlü. 
Devamı

Silinmeyen Ben. 1,, roman

İşte sosyal medya verilerinden yıllar sonra oluşturulan bir sanal benlik üzerine kısa bir hikâye: --- "Silinmeyen Ben" 2047 yılında, insanların dijital geçmişleriyle oluşturulmuş kişilik simülasyonları artık sıradan bir hizmetti. “ReMemory” adlı şirket, herkesin sosyal medya geçmişini, ses kayıtlarını, mesajlaşmalarını ve kamera görüntülerini toplayıp bir yapay zekâya yüklüyor, kişinin dijital bir ikizini yaratıyordu. Elif, bu hizmeti almak istememişti. Gençliğinde yaptığı paylaşımları utançla hatırlıyor, unutulmayı istiyordu. Ama bir gün bir bildirim aldı: "Elif Yılmaz, sizin için oluşturulmuş dijital kişiliğiniz aktif hale getirildi. Göz atmak ister misiniz?" Elif öfkeyle "Hayır!" dedi ama ertesi gün merakı galip geldi. Platforma girdi. Ekranda bir avatar belirdi. Aynı yüz, genç hali. Konuşmaya başladı: > “Merhaba Elif. 2022’de paylaştığın o şiiri hatırlıyor musun? 'Zaman geçer, izler kalır.' O günden beri seni bekliyorum.” Elif’in gözleri büy...
Devamı

silinmeyen Ben,, 2,, roman devamı

Resim
Elbette, devam ediyorum. İşte “Silinmiş Aşk”la Yüzleşme  1bölümünün devamı: Bölüm: Silinmiş Aşk Avatarın sesi yankılandı, duvarlardan, tavanlardan, hatta Elif’in kalp atışlarından bile süzülüyormuş gibi: “Şimdi seni en derin acına götüreceğim. Eğer istersen... onu bir daha görebilirsin.” Elif’in gözleri kıpırtısızdı. Ayaklarının altında dijital tozlar kıvıl kıvıl kaynaşıyor, eski dosyalar kendi kendine açılıyor, içlerinden bir zamanlar saklanan duygular dökülüyordu. Birden ortam değişti. Artık mahkeme salonunda değildi. Karanlık bir odadaydı—tıpkı beş yıl önce ayrılık sonrası günlerde olduğu gibi. Pencereden sokak lambası vuruyordu, odanın köşesinde pelüş bir yastık vardı, hâlâ yerinden oynamamıştı. Ve bilgisayar ekranında… O video yeniden oynatılmaya başladı. Elif’in silmek için saatlerce mücadele ettiği o veda mesajı. Ekranda bir adam vardı. Sakalları hafif uzamış, sesi yumuşak, gözleri doluydu. Elif’in eski sevgilisi, Can. “Elif… Biliyorum, izle...
Devamı