kardeşlik çayı
"Kardeşlik Çayı" İki oda bir salon, pencereleri beyaz perdelerle örtülmüş küçük bir evdi burası. Perdelerin arasından süzülen ince güneş ışıkları, odanın gri halısına parça parça yansıyor, duvarlarda dans eden gölgeler bırakıyordu. Koltuklar yeniydi; her biri sanki misafir ağırlamak için hazır bekliyordu, ama bu evin asıl sıcaklığı eşyalarında değil, içindeki dostlukta saklıydı. Ahmet, elinde demliğiyle mutfağın kapısında belirdi. “Demlenmiştir artık,” dedi hafifçe gülümseyerek. O an odada bir huzur yayıldı. Büyük meseleleri konuşmak için toplanmamışlardı, sadece birlikte olmanın tadını çıkarmak istiyorlardı. Çay, aralarındaki bağın sessiz bir kutlamasıydı. Eser, mutfaktan birkaç şeker aldı ve Ahmet’e uzattı. "Çay dediğin, kardeşlikle içilir," dedi göz kırparak. Cem ve Melih, minderlerin üzerine yayılıp çayın gelmesini beklerken, odada sessizlik ve rahatlık hüküm sürüyordu. “Bu evin havası başka,” dedi Cem, perdenin aralığından süzülen güneş ışığına baka...