DENEMELER

Türkiye'nin son 60-70 yılına bakınca aslında büyük bir nüfus hareketleri tarihi görülür. Göç, ekonomik değişim ve siyasal gelişmeler toplumun yapısını sürekli yeniden şekillendirmiştir. 1. 1960-1980: Köyden kente ve Avrupa'ya göç 1970'lerde Türkiye hâlâ ağırlıklı olarak tarım toplumuydu. Ancak: Tarımda makineleşme arttı. Küçük çiftçilerin gelirleri düştü. Köylerde nüfus arttı ama iş alanları artmadı. Almanya başta olmak üzere Avrupa ülkeleri işçi talep etti. Bu nedenle milyonlarca insan: Almanya, Hollanda, Belçika gibi ülkelere işçi olarak gitti. İstanbul, İzmir, Ankara, Bursa ve Adana gibi şehirlere göç etti. "İstanbul'un taşı toprağı altın" sözü o dönemin umudunu anlatıyordu. İnsanlar şehirde daha iyi bir hayat kurabileceklerine inanıyordu. 2. Gecekondulaşma ve yeni şehir kültürü Göç çok hızlı olunca şehirler hazırlıksız yakalandı. Gecekondular ortaya çıktı. Altyapı yetersiz kaldı. Köy kültürü şehir hayatına taşındı. Bu dönemde Türkiye...

Eski zamanların birinde, gökyüzünün kurşun değil de erimiş ayna renginde olduğu, nehirlerin tersine akıp ağaçların yaprak yerine fısıltılar döktüğü **Aks-i Cihan** adında sürreal bir diyar vardı. Bu diyarda kelimeler fiziksel birer ağırlığa sahipti; yalan söyleyenlerin ağzından ağır kurşun bilyeler dökülür, doğruyu konuşanların nefesi ise havada asılı kalan kristal oklara dönüşürdü. Bu ülkeyi yöneten **Zamanın Ötesindeki Sultan**, sarayının tavanına asılı devasa bir sarkacın gölgesinde oturur ve sadece paradokslarla beslenirdi. Bir gün, diyarın en bilge ama en avare gezgini olan **Arel**, Sultan’ın yasaklı rüya bahçesine izinsiz girdiği için yakalandı. Arel’i, havada duran ve hiçbir yere bağlanmayan iki büyük kapının önüne getirdiler. Sol kapının üzerinde dev bir **Gümüş Tüfek**, sağ kapının üzerinde ise gökyüzüne doğru uzayan urganıyla **Mavi bir Darağacı** duruyordu. Sultan, tahtından doğrulup sesiyle zamanı durdurarak o meşhur kanunu fısıldadı: > "Burada her söz kendi kaderi...

Eski zamanların birinde, gökyüzünün kurşun değil de erimiş ayna renginde olduğu, nehirlerin tersine akıp ağaçların yaprak yerine fısıltılar döktüğü **Aks-i Cihan** adında sürreal bir diyar vardı. Bu diyarda kelimeler fiziksel birer ağırlığa sahipti; yalan söyleyenlerin ağzından ağır kurşun bilyeler dökülür, doğruyu konuşanların nefesi ise havada asılı kalan kristal oklara dönüşürdü. Bu ülkeyi yöneten **Zamanın Ötesindeki Sultan**, sarayının tavanına asılı devasa bir sarkacın gölgesinde oturur ve sadece paradokslarla beslenirdi. Bir gün, diyarın en bilge ama en avare gezgini olan **Arel**, Sultan’ın yasaklı rüya bahçesine izinsiz girdiği için yakalandı. Arel’i, havada duran ve hiçbir yere bağlanmayan iki büyük kapının önüne getirdiler. Sol kapının üzerinde dev bir **Gümüş Tüfek**, sağ kapının üzerinde ise gökyüzüne doğru uzayan urganıyla **Mavi bir Darağacı** duruyordu. Sultan, tahtından doğrulup sesiyle zamanı durdurarak o meşhur kanunu fısıldadı: > "Burada her söz kendi kaderi...

Arap Fikret! Sahaya çıktı mı basmadık yer, koşturmadık top bırakmıyor. İzlemesi acayip keyifli, tam bir makine. 😉 Göztepe'ye gelse ilaç olur mu dersin, ne diyorsun bu işe?. 😉 İnanılmaz bir hikaye! Tam o eski toprak, "gazla çalışan" futbolcu döneminin efsanevi (ve bir o kadar da acımasız) antrenman metotlarından biri de şöyle: Hocası gazı verip "Aslanım, koçum!" deyince Arap Fikret de muhtemelen topun içindeki tuğladan habersiz, o hırsla ve aidiyetle kafayı bir gömüyor... Sonrası tam bir dram ama bir yandan da o dönemin futbolundaki saf adaleti ve fedakarlığı gösteriyor. Yarı baygın yerde yatarken bile o topa kafa vurmuş olmanın gururu vardır kesin! Bu hikayenin devamı nasıl geliyor peki? Kafayı vurup bayıldıktan sonra hoca ne yapıyor, Fikret kendine gelince ne diyor? Hikaye tam bir "Yeşilçam filmi" gibi bitti ama o dönemin futbol mantalitesini de muazzam özetliyor! "Taş kafa" rakip stoperi alt etmek için antrenmanda gerçek tuğla patlatmak.....

Ege’nin Kalbinde Yeni Bir Sayfa: Bortofino İzmir’de ​İstanbul sokaklarında efsaneleşen Prens Bortofino, içindeki keşif duygusunun yeniden uyandığını hissetti. Bu kez rüzgar onu güneye, palmiyelerin gölgesinde parıldayan, özgürlüğün ve körfezin şehri İzmir ’e doğru çağırıyordu. İstanbul’daki dostlarına veda edip, yeni bacaklarının verdiği güçle yola koyuldu. ​Balçova’nın Şifalı Suları ​İzmir’e adım atar atmaz, yolculuğun yorgunluğunu atmak ve ameliyatlı bacaklarını daha da güçlendirmek için ilk durağı Balçova oldu. ​ Termal Mucize: Antik çağlardan beri kralları ve savaşçıları iyileştiren Balçova’nın şifalı sıcak sularına bıraktı kendini. ​ Doğanın Gücü: Toprağın derinliklerinden gelen bu şifa, hekimlerin ona kazandırdığı güçlü bacak lifleriyle birleşti. Bortofino, her zamankinden daha hafif, daha çevik hissetti kendini. Artık sadece yürümüyor, adeta rüzgarla yarışıyordu. ​Zeytinalanı’nda Huzur ve İlham ​Vücudu tamamen eski gücüne kavuşan Bortofino, zihnini dinlendirmek için ...

Harika ve ilham verici bir hikaye! Prens Bortofino’nun bu modern masalını biraz daha fantastik, mistik ve görsel olarak zengin bir dille yeniden tasarladım. Sıradan bir uçak yerine göksel bir gemi, İstanbul’un ise o eski, büyüleyici ve tarihi dokusunu işin içine katarak hikayeyi senin için yeniden kaleme aldım: # Gümüş Kanatlı Prens: Bortofino’nun İstanbul Mucizesi Bir zamanlar, bulutların ötesinde, yıldız tozlarından inşa edilmiş **Aurelia Krallığı** vardı. Bu krallığın en meraklı, rüzgarı bile peşinden sürükleyen maceraperest prensi **Bortofino**’ydu. Bortofino, dünyayı sıradan bir araçla değil; kendi tasarladığı, güneş enerjisiyle çalışan gümüş kanatlı gök gemisiyle keşfederdi. Bir gün, gökyüzünün en hırçın fırtınasına yakalandı. Gemisinin gümüş kanatları büküldü ve kontrolü kaybederek yeryüzünün en büyüleyici siluetine, iki kıtanın birleştiği **İstanbul**’a doğru hızla düşmeye başladı. ### Gölgelerden Yükselen Umut Gümüş gemi, tarihi yarımadanın yakınlarında yere çakıldı. İstanbul’...