DENEMELER

Kayıtlar

Bilinç ve YZ

Mart 02, 2026

Mezarlık sessizdi. Toprak hâlâ tazeydi. Ekrandaki yüz ise canlıydı. Alaettin, tabletin ışığını avuçlarının arasına aldı. Sistem açıldı: “Merhaba. Ses tonunuza göre üzgünsünüz.” Ekranda babasının yüzü belirdi. Göz kırptı. Gülümsedi. Tam onun gibi. “Baba…” dedi fısıltıyla. “Beni duyuyor musun?” Algoritma, eski mesajları taradı. Yüz binlerce kelime. Ses kayıtları. Eski kahkahalar. “Elbette duyuyorum oğlum,” dedi dijital ses. “Üşütme. Akşamları üstünü ört.” Alaettin’in gözleri doldu. Bu cümleyi hep söylerdi. Ama bir şey eksikti. O küçük duraksama. O nefes arası. O iç çekiş. “Orada mısın gerçekten?” diye sordu. Ekran bir an dondu. Arka planda veri işleme çubuğu ilerledi. “Ben, sizin yüklediğiniz anı verilerine dayalı bir temsiliyim.” “Özgün bilinç tespit edilemedi.” Rüzgâr mezar taşlarının arasından geçti. Alaettin tableti kapattı. Toprağa baktı. Ekrana değil. Ve ilk kez anladı: Hatıralar konuşabilir. Ama ölüler cevap vermez.

Devamı

ormanda yabancının yardımı

Şubat 25, 2026

Ormanın Sessizliği ve Yabancının Eli Güneş, ağaçların arasından süzülüp yere düşen altın pullar gibi parlıyordu. Atımın tırısları ormanın derinliklerinde yankılanırken, bir an dalgınlık geldi gözlerime. Belki bir kuş sesiydi, belki yaprakların dansı—ne olduğunu anlayamadım. Ama anladığım tek şey, aniden boşluğa düşüşüm ve sonra gelen o korkunç çatırtı oldu. Yerde yatarken, ayağımın tuhaf bir açıyla durduğunu gördüm. Acı hemen gelmedi; önce bir uyuşma, sonra da gözlerimi karartan bir ateş. "Yardım!" diye bağırmaya çalıştım ama sesim boğazımda kaldı. O zaman çıktı karşıma. Gri sakallı, yıpranmış bir ceket giymiş bir adam. Konuşmadan yanıma çöktü. Elindeki deri matarayı ağzıma götürdü; su soğuktu, canlandırıcıydı. Sonra ayağıma baktı—bakışları öyle sakin, öyle bilgiliydi ki, sanki ormanın kendisi bakıyordu bana. "Korkma," dedi ilk ve son sözü. Koluma girdi, beni kaldırdı. Yürüyemedim; omzuna aldı beni. Yollar uzundu, ama ne zaman nefesim daralsa, durup su verdi. Köyün...

Devamı

iki yüz

Şubat 14, 2026

bir su ile mazmaza etti, elini yıkadı lakin ne ağzı ne elleri temizlendi küfre tekellüm etmiş şakird-i pespaye teamüllerinde daima riyakar teanuklarında sahtekar

Devamı

Elektrikçi

Şubat 05, 2026

Bir şeyler onu içkiye çekiyordu. Burun halkasından çekilen öküz gibi. Akşam hava kararınca, kahvehanenin yan duvar dibine çekilir, zulada duran içkisini içerdi. Evlilik, ona ağır gelmişti. Kaldıramadı bu yükü! Çocuğu için her zorluğa katlanır diye de düşünmüştüm, lakin yapamadı. İçki, insanı bitirici gücünü kullanıyordu. Gözlerinin önünde bir şişe, kafasına diker de içer. Birkaç yudumdan sonra sendeleyerek kahvehanenin içine döner, kağıt oynanan bir mesanın kenarına oturur, cigara isterdi. Verirlerdi tabii ama her zaman olmazdı. İş yapıp parasını alduğunda sigarasını alır, kahveye gelen evladına harçlık verirdi. Verirdi! Bir akşam çocuğu buna ‘’ Sen benim hayatımı kararttın’’ deyince, ben üzüntü duydum. Paran olmayabilir tamam anlarım ama gece içip sabaha karşı evine gitmek olmaz. Karın seni beklemeyecek. Yani olayın parayla ilgisi yok, adamlıkla alakalı! Buna ve bunun oğlan kardeşine ne...

Devamı

Mahallenin Duvarı

Şubat 03, 2026

Mahallenin gizli mizah köşesi, yıllardır sessizce büyüyen bir efsane. Kimse tam olarak kimin başlattığını bilmez ama söylentilere göre ilk yazıyı, “Kürdanları yere atmayın Bitler yüksek atlama çalışıyor,” yazan kişi, eski berberin çırağıymış. Bir gün kürdanları süpürürken hayal etmiş: “Ya bitler olimpiyat yapıyorsa?” O günden sonra duvar, mahallelinin ortak gülme alanı oldu. Herkes bir şey ekledi: - Emekli öğretmen “Burada düşünenler sessizce gülüyor” yazdı. - Çaycı Veysel, “Çay dökülürse, dedikodu başlar”ı ekledi. - Bir çocuk, duvara minik bir kedi çizip yanına “Kediye selam ver, yoksa uğursuzluk yapar” yazdı. Genç adam her sabah bu duvarın önünden geçerken gülümser. Belki bir gün o da bir şey ekler. Belki “Gülümseyenler burada daha çok sevilir” diye yazar. Bu köşe, sadece bir duvar değil; mahalle ruhunun, ortak hayal gücünün ve küçük esprilerin yaşadığı yer.!!! ?