DENEMELER

  Biraz umut, biraz ahmaklık, en görünür ifadesini ise Kosova'dan Türkiye'ye göçmekte bulan Ahmet Coşo. Adı konmamış yakıcı  bir arzu ile içinde saplanıp kalmış olanı yeni yurdunda çıkaracaktı. Kara trene bindi varmak için  düşlediği ülkeye, yanında eşi ve dört çocuğuyla birlikte Sirkeci'de bastı toprağa. Oradan İzmir Mezarlıkbaşı mahallesine. Yer değiştirmeler iyi olurdu her zaman. Ama buradan ve şimdiden hiç yakasını sıyıramadı. Buralarda düşlediği gerçeği lekeleyen bir şey olduğunun ayrımına vardı. Vardı da ne oldu? Bastığı bu toprak aldı onu!!

Çocukluğun içe sığmaz çoşkusunun en ufak şeylerin zevk kaynağı olduğu o günlerde, ruhumun tazeliği, benim için bir enerji bir bitmez güçtü. Gözlerimin içinde sevinçli hatta haylaz parıltıların belirdiği... Annemin göğsüne başımı koyduğumda hissettiğim mutluluk... Pis mahalle, çocukluğumun bu paklığını kirletememişti. Babam korkutucuydu. Yaptıkları salt bizi korumak amaçlı olsa da, sertti. Annemin tatlı sesi, çocuk yüreğime, şefkatin, merhametin, efsunlu bir üflemesi gibi gelirdi.