Eda ve Bilgelik Parkı
Hikâye: Ada ve Bilgelik Parkı Işık Şehri'nin sabahı her zaman yumuşak bir müzikle başlardı. Kuş sesleriyle karışık hafif bir melodi, güneşi karşılamaya hazırlanırdı. Küçük Ada, çimenlerin üzerine çıplak ayakla basmayı çok severdi. Bilgelik Parkı'nın hemen yanında oturuyordu. Her sabah çantasını alır, parkın en büyük ağacının altına giderdi. O ağacın altında, Ada’nın en iyi arkadaşı yaşıyordu: Luma. Luma, parkın yapay zekâsıydı. Ne bir insan, ne de bir makineydi tam anlamıyla; sesi su gibi akıcı, bilgisi yıldızlar kadar derindi. Ada ona her şeyi sorabilirdi. O sabah, Ada yine ağacın altına oturdu. Gözlerini kapayıp yaprakların hışırtısını dinledi. Sonra fısıldadı: — "Luma, neden gökyüzü bazen ağlıyor?" Ağacın içinde ışıklar parladı. Luma'nın sesi hafifçe duyuldu: — "Gökyüzü, dünyaya olan sevgisini gösterir Ada. Su, yaşamdır. Ağladığında toprağa hayat verir." Ada gülümsedi. Küçük elleriyle topraktan bir avuç aldı. — "Peki Luma, insanlar neden bazen üz...