DENEMELER

Ormanın Sessizliği ve Yabancının Eli Güneş, ağaçların arasından süzülüp yere düşen altın pullar gibi parlıyordu. Atımın tırısları ormanın derinliklerinde yankılanırken, bir an dalgınlık geldi gözlerime. Belki bir kuş sesiydi, belki yaprakların dansı—ne olduğunu anlayamadım. Ama anladığım tek şey, aniden boşluğa düşüşüm ve sonra gelen o korkunç çatırtı oldu. Yerde yatarken, ayağımın tuhaf bir açıyla durduğunu gördüm. Acı hemen gelmedi; önce bir uyuşma, sonra da gözlerimi karartan bir ateş. "Yardım!" diye bağırmaya çalıştım ama sesim boğazımda kaldı. O zaman çıktı karşıma. Gri sakallı, yıpranmış bir ceket giymiş bir adam. Konuşmadan yanıma çöktü. Elindeki deri matarayı ağzıma götürdü; su soğuktu, canlandırıcıydı. Sonra ayağıma baktı—bakışları öyle sakin, öyle bilgiliydi ki, sanki ormanın kendisi bakıyordu bana. "Korkma," dedi ilk ve son sözü.  Koluma girdi, beni kaldırdı. Yürüyemedim; omzuna aldı beni. Yollar uzundu, ama ne zaman nefesim daralsa, durup su verdi. Köyün...

bir su ile mazmaza etti, elini yıkadı lakin ne ağzı ne elleri temizlendi    küfre tekellüm etmiş şakird-i pespaye teamüllerinde daima riyakar teanuklarında sahtekar

        Bir şeyler onu içkiye çekiyordu. Burun halkasından çekilen öküz gibi. Akşam hava kararınca, kahvehanenin yan duvar dibine çekilir, zulada duran içkisini içerdi. Evlilik, ona ağır gelmişti. Kaldıramadı bu yükü! Çocuğu için her zorluğa katlanır diye de düşünmüştüm, lakin yapamadı. İçki, insanı bitirici gücünü kullanıyordu.     Gözlerinin önünde bir şişe, kafasına diker de içer. Birkaç yudumdan sonra sendeleyerek kahvehanenin içine döner, kağıt oynanan bir mesanın kenarına oturur, cigara isterdi. Verirlerdi tabii ama her zaman olmazdı. İş yapıp parasını alduğunda sigarasını alır, kahveye gelen evladına harçlık verirdi. Verirdi! Bir akşam çocuğu buna ‘’ Sen benim hayatımı kararttın’’ deyince, ben  üzüntü duydum.     Paran  olmayabilir tamam  anlarım ama gece içip sabaha karşı evine gitmek olmaz. Karın seni beklemeyecek. Yani olayın parayla ilgisi yok, adamlıkla alakalı!       Buna  ve bunun oğlan kardeşine ne...

Mahallenin gizli mizah köşesi, yıllardır sessizce büyüyen bir efsane. Kimse tam olarak kimin başlattığını bilmez ama söylentilere göre ilk yazıyı, “Kürdanları yere atmayın Bitler yüksek atlama çalışıyor,” yazan kişi, eski berberin çırağıymış. Bir gün kürdanları süpürürken hayal etmiş: “Ya bitler olimpiyat yapıyorsa?” O günden sonra duvar, mahallelinin ortak gülme alanı oldu. Herkes bir şey ekledi:   - Emekli öğretmen “Burada düşünenler sessizce gülüyor” yazdı.   - Çaycı Veysel, “Çay dökülürse, dedikodu başlar”ı ekledi.   - Bir çocuk, duvara minik bir kedi çizip yanına “Kediye selam ver, yoksa uğursuzluk yapar” yazdı. Genç adam her sabah bu duvarın önünden geçerken gülümser. Belki bir gün o da bir şey ekler. Belki “Gülümseyenler burada daha çok sevilir” diye yazar.   Bu köşe, sadece bir duvar değil; mahalle ruhunun, ortak hayal gücünün ve küçük esprilerin yaşadığı yer.!!! ?

  2026 tarihindeyiz ,, medeni geçinenler insan kasaplığı yapmakla meşgul. Medeniyet dünyasındaki bilginler yeni ölüm araçları yapmak için çalışıyor. 

“Anılar canlandı” ile kapıyı açıyorsun: geçmişe çağrılıyorsun.  “resimlerde kalanlar”  duvardaki fotoğrafları   donmuş anları çağrıştırıyor. Çok temiz bir çift anlam taşıyor.  “köpüklü kahve”  koku ve tatla hafızayı tetikliyor. Proustvari bir etki var. “35 sene önce” net bir zaman çivisi çakıyor; nostalji romantik değil, gerçek. “burası dükkân önüydü / ufak bir çay ocağıydı” → mekânın dönüşümü, zamanın sessiz tanığı

Kapıyı açınca, rahatlatıcı bir esinti gekdi. Yağmurda uyuyan ağaçlar bu Ocak ayının güneşli sabahında, rüzgarın değmesiyle uyanmış hem kendi hem dalları hafiften dans ediyor. 

Yıkılmıştı aile evimiz,. Hayalimde canlandırdım. Aile evinin kocaman kapı girişinde akşamüstü oturmuşum. Geçmişteki gecelere gittim. Odamıza girdim. Solda kuzine, yanında yer minderi karşıda  dayanma yastıkları dantel işli tahta divan ve sağda çift kişilik karyola ve yerde bir kilim.       Sonsuz özlemle bir kör gibi geçmiş  günlerin anısıyla kilime oturdum. Bir zamanlar bu evde(odada) oturanlara duyduğum sevginin ölçüsü yok!

Yorgun bir halde otele dönüyordum. Gece, yemek, uyumak ve yarın tektar işe gitmek dışında pek bir işe yaramazdı. Yırtık perdeli, kilimsiz, tuvaleti koridorun sonunda bulunan, havasında benden önce gelmiş tüm kaybetmişlerin hissedildiği bir eski odada kalıyordum.

İşte karşında: sokakların gölgelerinde görev bekleyen, yaşını almış ama karizmasından hiçbir şey kaybetmemiş bir aksiyon efsanesi. Görüntü yukarıda hazır 🎯 Masada oturuyor ama yüzündeki ifade “birazdan kalkar, dünyayı kurtarır” havasında. Beyaz saçlar rüzgârla savrulmuş, kamuflaj boyunluk gizli görevlerin izini taşıyor. Mavi boncuklu bileklik mi? Belki bir hatıra, belki bir şifre. Arka plandaki Türk sokak sahnesi ise onun hikâyesine derinlik katıyor: sıradan bir gün gibi görünen ama her an patlayabilecek bir aksiyonun eşiği. İstersen bu karakterin hikâyesini de yazabiliriz: Nereden geliyor, neyi koruyor, kim onun düşmanı? Hazırsan birlikte kurgulayalım.