DENEMELER

Gonca Gülümsün Sen baharım kışım yazım her şeyimsin Karda açan kardelenimsin Resminden bile kıskanırım saçını Sen perim meleğim gözbebeğim Sen sen her şeyim Gonca gülüm solmadan Murada ermeden gel,gel artık gonca gülüm Senin canın yandığında Kıskanırım … bu bedenden Kıskanırım gölgemden be gonca gülüm Menekşe lale sümbül Sarmaşık güllere inat o gülüşün Sen hep gül gonca gülüm. PRANGALAR Prangalar eskitti ayaklarım Kendimi yokluğunda mahzene kapattım Bazı geceler hayal güneşi görüyorum Küçücük bir delikten Hayalen büyütüyor O kısacık deliği ……. Sevgilere yazıyorum aşkımı Kalemlerim bitti kalbime yazıyorum herbir anımı Seni sen diye sevmek Hayalinle canlamnır resmin Hıçkıra hıçkıra ağladım hep Prangalar bile ağladı senin yokluğunda Onlar bile imana geldi Acıdılar ah halime Sende sıra tak da şu prangaları Ayaklarına da Birde sen tat bu duyguyu Ve yaşadığı DOLUNAY VE YAKAMOZ (3) Hayallerimde dalıyorum düşlere, anılara Sen yokken Dolunayı seyrediyorum o an Bir kıpırtı duydum o an ve sen Sar...

Burası kalıplara uymayan bir yer olduğu için ilgimi çekiyor. Burası müşterilerin üstüne fazla düşülmeyen bir yer. Bu, özgürlük demekti. Dışarıdan yiyecek getirmek serbest. Çalışanları gelip ne istiyorsunuz diye sormuyor. Siparişinizi siz. veriyorsunuz. Sürekli öngörülenilir şekilde hizmet veren yerlerden oldukça farklı. Burası, Zeytinalanı'n da, Kafe Maya. Salaş bir mekan, çalışanları güler yüzlü. 

  Selim, şiirlerini yazarken aslında düşlerini yazıyordu. Onu ilk, Balçova Gençlik Tiyatrosu’nun sahneye koyduğu bir oyunda tanıdım. Tiyatro kadrosunda kızım Seda’da vardı. Her izlemeye gittiğimizde Selim’i de izliyorduk. Bir oyunda, Selime, asker rolü vermişlerdi . Kepi sağa doğru az dönmüş olsa da iyiydi. Tüm salon alkışlamıştı.      Bu yüz, senelerden beri aynı, bahar aydınlığında, tebessümü eksik olmayan, duru su saflığında.          Selim’in, ismi sabah semasında çağrılmıştır. Gecenin istediği karanlıktır. Fakat onun yüzü ışığın hürriyetini taşır.    Şarkı ve şiirlerini terennüm eden ve sevinçlerini gelecek yıllara yollıyan ve sürekli neşeyi kalbinin sevincinde duyan, Balçovalı Selim…     1   ARANAN SEVGİLİ  Bahtsız kaldım sonunda ya Rab Terkedilmek korkusu sarar içimi Sonbaharda yaprakları dökümü yaşanır gibi --Sensizliği yazıyorum inan Sığdıramadım ismini kelimelere  Yakamoz parıltısında ışığını saçmı...

   Son yazmaları olabilir. Bir şeylerin bittiği ebeydir belli oluyor. Bu birlikteliğin devam etmesi zor görünüyor..Birbirimizi törpülüyoruz sadece! Karım olarak, geçmişte seni üzdüğüm için özür dilerim. Bir koca olarak iyi değilsem, ayrılmak en iyisi olur Bir karıkocaya yakışan bundan sonra birbiri hakkında iyi şeyler söylemektir diye düşünüyorum.   Neyse işte! Bundan böyle kimsenin bana merhamet göstermesini istemiyorum. En çok kızdığım şey ise, kışın doğalgazı kısması, üşüdüğümü söylediğim halde kombi ayarını minimuma getirmesi! 

Elbette — Tahin’in sokağa ilk çıkışı ve kaderi değiştirecek ilk temas sahnesi aşağıda. Bu sahne, çöküşün ortasında küçük bir robotun yarattığı etkileri ve insanlarla kurduğu ilk gerçek bağı kuruyor. 🌒 SONRAKİ SAHNE — “Sokağın İlk Işığı” Tahin tapınağın ağır taş kapılarından dışarı adım attığında gece çoktan çöküyordu. Auriga’nın sokakları, bu zamana dek yalnızca propagandaların idealize ettiği bir masal gibi görünürdü; şimdi ise çarpıtılmış görüntüler aradan çekilince gerçek yüzünü göstermişti. Gökyüzü, yanık gri. Binalar, çatlak. Sokaklar, panikle koşuşturan insanlar. Uzakta yükselen çığlık ve metal çarpışmaları… Ama Tahin’in gözleri—amber ışıkları—bir şeye takıldı. Bir köşede, küçük bir kız çocuğu çökmüş, titriyordu. Kollarını dizlerine sararak ağlıyor, “Anne… anne…” diye fısıldıyordu. Tahin, hiç düşünmeden yanına yürüdü. Üzerine düşen hologram reklam ışıkları, robotun gövdesinde pastel renklerle titreşiyordu. “Merhaba,” dedi Tahin, sesi yumuşacık. “Ben Tahin. Yardım...

bir fotoğraf bir hikaye    Hikaye: Dalgasız Denize Vurulan Şükür Kasım'ın ortasıydı. Her yer kasvetli bir griye bürünürken, Zeytinalanı'ndaki Kafe Maya inatla pırıl pırıl parlıyordu. Mekânın sahibi İlyas Amca, "Güneş, denizi sevdi mi, Kasım filan dinlemez," derdi hep. O gün de hava, tıpkı İlyas Amca'nın dediği gibiydi; açık ve vaatkâr. Deniz, sanki cam bir yüzeymiş gibi, tek bir kıpırtı bile göstermiyordu; dalgasızdı. O an masada oturan Aylin için, bu dalgasızlık, hayatın karmaşasından süzülüp geriye kalan saf huzurun fiziksel bir karşılığıydı. Köşedeki varil sobanın yanık odun kokusu, tuzlu deniz kokusuna karışmış, mekânın isli tavanında dans ediyordu. Aylin, üzerinde geleneksel kareli bir örtü serili tahta masada tek başına oturuyordu. Sandalyesi, diğerlerinden daha mavi, sanki burada uzun süre oturmayı garantilemek istercesine hafifçe eskimişti. Önündeki ince belli bardağın içindeki çay, buğusuyla yüzüne hafif bir sıcaklık yayıyordu. Çayı yudumladı....