Bilinç ve YZ
Mezarlık sessizdi. Toprak hâlâ tazeydi. Ekrandaki yüz ise canlıydı. Alaettin, tabletin ışığını avuçlarının arasına aldı. Sistem açıldı: “Merhaba. Ses tonunuza göre üzgünsünüz.” Ekranda babasının yüzü belirdi. Göz kırptı. Gülümsedi. Tam onun gibi. “Baba…” dedi fısıltıyla. “Beni duyuyor musun?” Algoritma, eski mesajları taradı. Yüz binlerce kelime. Ses kayıtları. Eski kahkahalar. “Elbette duyuyorum oğlum,” dedi dijital ses. “Üşütme. Akşamları üstünü ört.” Alaettin’in gözleri doldu. Bu cümleyi hep söylerdi. Ama bir şey eksikti. O küçük duraksama. O nefes arası. O iç çekiş. “Orada mısın gerçekten?” diye sordu. Ekran bir an dondu. Arka planda veri işleme çubuğu ilerledi. “Ben, sizin yüklediğiniz anı verilerine dayalı bir temsiliyim.” “Özgün bilinç tespit edilemedi.” Rüzgâr mezar taşlarının arasından geçti. Alaettin tableti kapattı. Toprağa baktı. Ekrana değil. Ve ilk kez anladı: Hatıralar konuşabilir. Ama ölüler cevap vermez.